«مرهم» را نباید با واسطه سیاست به تماشا نشست

«مرهم» را نبايد با واسطه سياست به تماشا نشست

عزيز‌الله حميدنژاد

«چرا فيلمسازان اجتماعي ما در محاق توقيف و سانسور قرار گرفته‌اند؟ سينما با رويكرد اجتماعي خود تن مسوولان بي‌درد را به لرزه درمي‌آورد اما قلب مسوولان با درد را به تكاپو وا مي‌دارد. سينماگران متعهد ما درست به هدف زده‌اند. زيرا آنها چشم‌هاي سوم جامعه‌اي پر از ريا و تزويرند، چه بايد بكنند؟ تعهد به دين و كشور و ملت يعني همين. نبايد از آنها انتظار داشته باشيم دروغ بگويند.

فيلم‌ساز متعهد كسي است كه راست بگويد ولو به قيمت طرد و انزوا و تحقير. (بگذريم از فيلم‌ساز نماهايي كه سياه‌نمايي مي‌كنند.) بنده به آقاي عليرضا داوودنژاد و امثال ايشان تبريك مي‌گويم كه راه خود را يافته‌اند.»

«اگر ايشان فيلمي مثل «هوو» مي‌ساخت كسي صدايش درنمي‌آمد، اما حال كه «مرهم» را ساخته كه عين زندگي است، خيلي‌ها تلاش مي‌كنند تا اين فيلم ديده نشود و به عنوان مثال آن را از بخش اصلي جشنواره (بخش مسابقه) حذف و آن را در بخش جنبي «نوعي‌ نگاه» قرار مي‌دهند.

زيرا در حال حاضر زندگي واقعي مردم ما آنقدر دردآور هست كه قابل تحمل نباشد. در حاليكه «مرهم» با ارايه راهكارهايي كه فيلم‌ساز پيش روي اجتماعي قرار مي‌دهد، زندگي را قابل تحمل مي‌كند. ارائه راهكارهايي كه به رفتار تك تك مردم برمي‌گردد و مردم را به مشاركت در جراحي روح و روان جوانان و اعتياد دعوت مي‌كند.

مردم را به عشق و نوع‌دوستي و تعامل با نسل جديد فرا مي‌خواند تا آنجا كه شكاف بين نسل‌ها را از ميان برمي‌دارد. بله «مرهم» مبارزه با قاچاق را اصل قرار نمي‌دهد بلكه مبارزه با نفس و اصلاح رفتار خانواده‌ها را تاكيد مي‌كند. «مرهم» به مبارزات پرطمتراق مامورين در 30 سال گذشته نمي‌پردازد، چرا كه مواد مخدر در هر كوي و برزني در دسترس است.

«مرهم» به مبارزه پيرزني سنتي با نفس خويش مي‌پردازد كه قلبش براي نسل جديد مي‌طپد، اما صبور است و چون كوه استوار و همان صبوري و طپش‌هاي قلبش چون مغناطيسي نوه‌اش را از منجلاب اعتياد و ناهنجارهاي اجتماعي نجات مي‌دهد.

«مرهم» را نبايد با واسطه (سياست) به تماشا نشست، «مرهم» را بايد آناليز كرد، مزه مزه كرد تا در وجود ته‌نشين شود. آنان كه جلوي «مرهم» مي‌ايستند تبديل به زخمي خواهند شد كه بيش از همه خود را مي‌خورد.»