چرا عجله؟

گفت و گو با علی واجد سمیعی

چرا عجله؟

● بازی طبیعی شما در بهشت از آن تو، انگار رنگ و رویی از احوالات شخصی شما دارد. چنین است؟

⧠ بله همینطوره، نقش من در فیلم بهشت از آن تو با روحیه و خلقیاتم در زندگی روزمره نزدیکه. زندگی کردن در شهر شلوغی مثل تهران با هوای آلوده، روابط غیر منطقی و آدم‌هایی که در هم می‌لولند. تصور کنید صبح که از خانه بیرون می‌آیید، آدم‌هایی را می‌بینید که همه در عجله‌اند، ماشین‌ها به هم راه نمی‌دن، مردم موقع سوال شدن تاکسی از هم سبقت می‌گیرن، نوبت همدیگرو رعایت نمی‌کنن، همه در حال رفت و آمدند. به احوالات هم توجه ندارن ...!

کسی نمی‌پرسه این همه عجله برای چیه؟ این چند میلیون آدم برآیند کاریشون چیه؟ حاصل این همه تلاش چیه؟ با این همه عجله چرا حرکت به سوی زندگی خوب و سعادتمند انقدر کنده؟

● در صحنه درخشان اول که در خیابان‌های شلوغ شهر راه می‌روید، آیا به عنوان بازیگر راهنمایی هم شده‌اید؟

⧠ مستقیماً نه ولی شاید غیر مستقیم شده باشم، درست یادم نیست، فکر می‌کنم اصلاً لازم نبود، سکانس اول فیلم آخرین سکانسی بود که فیلمبرداری کردیم. البته آن موقع نمی‌دونستم که این صحنه با موسیقی سبک بلوز و شعر به آن زیبایی درآمیخته خواهد شد.

● واقعاً، بدون تعارف، سرمایه گذاری یا رفاقت شما با آقای داودنژاد نقشی در ایفای نقش اول داشته است؟

⧠ خیر، سال‌هاست که من و آقای داودنژاد با هم رابطه کاری داریم ولی هیچ وقت این اتفاق نیفتاده بازی من در این فیلم فقط به این دلیل بود که هیچ کس دیگه نمی‌تونست این کارو بهتر انجام بده. البته نه به دلیل توانایی‌های من، بلکه به دلیل سبک کاری آقای داودنژاد.

● در سینما می‌مانید؟ به عنوان بازیگر یا به عنوان تهیه کننده؟

امیدوارم بمانم. کار اصلی من در سینما تهیه کنندگی است.